środa, 21 wrzesień 2016

Interpelacja nr 5725 i odpowiedź w sprawie zakresu stosowania przepisów dotyczących podatku od sprzedaży detalicznej

Do ministra finansów.

Z dniem 1 września 2016 r. zacznie obowiązywać ustawa z dnia 6 lipca 2016 r. o podatku od sprzedaży detalicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1155). Zgodnie z przepisami tej ustawy, opodatkowaniu podlega sprzedaż detaliczna towarów, rozumianych jako rzeczy ruchome (także jeśli zbywaniu towaru towarzyszy sprzedaż usługi odrębnie niezaewidencjonowanej).

W związku z tym pozwalam sobie zgłosić wątpliwość:

1) Czy sprzedaż karty pre-paid (będącej rzeczą ruchomą, o odrębnym numerze seryjnym) o określonej wartości nominalnej, upoważniającej np. do korzystania z usług telekomunikacyjnych, powinna być traktowana jako sprzedaż detaliczna towaru (opodatkowana podatkiem od sprzedaży detalicznej)?
2) Czy sprzedaż karty podarunkowej (będącej rzeczą ruchomą, o odrębnym numerze seryjnym) o określonej wartości nominalnej, która może być wymieniona (jako środek płatniczy) na różne towary czy usługi, powinna być traktowana jako sprzedaż detaliczna towaru (opodatkowana podatkiem od sprzedaży detalicznej)?
3) Czy sprzedaż biletu kolejowego czy autobusowego (odrębny numer seryjny, znak legitymacyjny uprawniający do skorzystania z usługi) powinna być traktowana jako sprzedaż detaliczna towaru (opodatkowana podatkiem od sprzedaży detalicznej)?

Zgłaszający: Izabela Leszczyna

 

Odpowiedź na interpelację nr 5725 w sprawie zakresu stosowania przepisów dotyczących podatku od sprzedaży detalicznej

Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o podatku od sprzedaży detalicznej (Dz. U. poz. 1155) – zwanej dalej u.p.s.d. przedmiotem opodatkowania tym podatkiem jest przychód ze sprzedaży detalicznej. Sprzedażą detaliczną, w myśl art. 3 pkt 5 u.p.s.d., jest dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności gospodarczej zbywcy, odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej:  a) w lokalu  przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, b) poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta – także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej. Natomiast pod pojęciem towaru należy rozumieć rzeczy ruchome lub ich części (art. 3 pkt 6 u.p.s.d.).

Oznacza to, że przedmiotem opodatkowania jest wyłącznie przychód ze sprzedaży detalicznej rzeczy ruchomych lub ich części. Pojęcie rzeczy ruchomych nie zostało zdefiniowane na potrzeby ustawy, jednak zgodnie z dychotomicznym podziałem rzeczy, funkcjonującym powszechnie na gruncie prawa cywilnego, rzeczami ruchomymi są wszelkie przedmioty materialne, które nie są nieruchomościami. Stosownie do art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia   1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380, z późn. zm.) rzeczami są tylko przedmioty materialne. Oznacza to, że dobra niematerialne czy też usługi nie są rzeczami. Ponadto należy zauważyć, że w doktrynie prawa cywilnego na tle pojęcia rzeczy pojawia się termin towar, tradycyjnie używany w stosunkach ekonomicznych. Pojęcie towaru jest synonimem rzeczy, gdy mieści się w pojęciu zawartym w art. 45 k.c. (red. Andrzej Kidyba, Kodeks Cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna. WKP 2012.).

Wskazane w interpelacji: telefoniczne karty pre-paid, bilety kolejowe i autobusowe, karty podarunkowe mają niewątpliwie postać materialną. Przedmioty te służą jednak jako nośniki danych niematerialnych takich jak usługi telekomunikacyjne, usługi przewozowe czy ekwiwalent pieniężny za towar.

Przechodząc do omówienia wskazanych przypadków należy zauważyć, że pojęcie kart pre-paid nie zostało zdefiniowane w polskim prawie. Dlatego poszukując znaczenia tego terminu należy odwołać się do jego językowego rozumienia. Etymologia tego pojęcia wywodzi się z języka angielskiego  i  oznacza  karty  przedpłacone  (pre  -  przed,  paid  -  opłacony,  card  -  karta).

Powszechnie używa się pojęcia karta pre-paid w kontekście przedpłacania za usługi telefoniczne. Podstawową cechą telefonicznych kart pre-paid jest umożliwienie świadczenia usług telefonicznych po wcześniejszym ich opłaceniu. Wykorzystanie  nabytych  jednostek składających się na usługę telekomunikacyjną jest ograniczone wartością nabytych jednostek. Karty pre-paid są jedynie materialnym nośnikiem na którym zapisana jest wartość usług telekomunikacyjnych podlegających wykorzystaniu w danym okresie. Sprzedaż usług, w tym także usług telekomunikacyjnych, nie podlega opodatkowaniu podatkiem. Oznacza to także, że sprzedaż detaliczna telefonicznych kart pre-paid nie podlega opodatkowaniu podatkiem od sprzedaży detalicznej.

Podobnie bilety komunikacyjne nie zostały wprost zdefiniowane w polskim prawie. Zgodnie      z językowym znaczeniem terminu bilet to kartonik z odpowiednim nadrukiem, uprawniający posiadacza do wejścia gdzieś lub do określonej usługi (www.sjp.pwn.pl). Także analiza przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 915) wskazuje, że bilet nie jest towarem, a jedynie potwierdzeniem zawarcia umowy. Zgodnie z art. 16 ust. 1 Prawa przewozowego umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd przed rozpoczęciem podróży (...). Sprzedaż usług, w tym także usług przewozu świadczonej na podstawie umowy zawartej przez nabycie biletu komunikacyjnego, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od sprzedaży detalicznej.

Pojęcie kart  podarunkowych  również  nie  zostało  zdefiniowane  w  polskim  prawie.  Zgodnie z  językowym  znaczeniem  terminu  karta  to  m.in.  dokument  uprawniający  do  korzystania     z czegoś, zajmowania się czymś lub stwierdzający posiadanie jakichś umiejętności czy też kawałek papieru z nadrukiem, przeznaczony do wpisywania różnych informacji. Natomiast podarunek oznacza to co się komuś daje na własność w celu sprawienia mu radości, przyjemności (www.sjp.pwn.pl). Z powyższego można wysnuć wniosek, że kartą podarunkową jest zapisany informacjami dokument, który daje się komuś na własność, uprawniający do korzystania z określonych dóbr. Pojęcie karty podarunkowej jest często utożsamiane z pojęciem bonu towarowego, które także nie jest zdefiniowane w polskim prawie. Zgodnie z językowym znaczeniem terminu bon to dowód uprawniający do otrzymania w oznaczonym terminie pewnych towarów, sumy pieniędzy lub korzystania z usług (www.sjp.pwn.pl). Dlatego za bon towarowy można uznać dokument wydawany przez jego wystawcę (np. przedsiębiorcę prowadzącego sklep) uprawniający do otrzymania przez okaziciela pewnych towarów.

Karty podarunkowe mają zazwyczaj z góry określony termin realizacji oraz wartość nominalną. Nie podlegają wymianie na środki pieniężne (gotówkę) w całości ani w części oraz nie ma możliwości ich zwrotu. Nabywca nabywa od wydawcy kartę w zamian za przekazane środków pieniężnych. Wydawanie karty nie jest ewidencjonowane przy pomocy kasy rejestrującej ponieważ karta nie jest towarem, lecz jedynie dokumentem uprawniającym do odbioru towarów Zastępuje ona środki pieniężne, za które zwyczajowo nabywa się towary. Wpłata środków pieniężnych przez nabywcę na rzecz wydawcy karty i wydanie karty podarunkowej nie jest również  świadczeniem  usług.  Okaziciel  karty  podarunkowej  (który  nie  musi  być  tożsamy  z nabywcą karty) może, przy jej użyciu, dokonać zakupów w sklepie określonych towarów.

Oznacza to, że nabycie karty podarunkowej (bonu towarowego) w zamian za sumę pieniędzy,  nie jest sprzedażą detaliczną towarów i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od sprzedaży detalicznej.

Sprzedaż towarów lub świadczenie usług w zamian za kwotę wynikającą z realizacji karty podarunkowej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako dostawa towarów lub świadczenie usług w momencie dokonywania tych transakcji. Dopiero wtedy, co do zasady, czynności te zostaną zaewidencjonowane na kasie rejestrującej.

Odpowiadający: Wiesław Janczyk - sekretarz stanu w Ministerstwie Finansów