De Champions League beleefde een prachtige derde speeldag met een doelpuntenfestijn: 74 goals in 18 wedstrijden, een gemiddelde van 4,1 per match. Paris Saint-Germain (tegen Barcelona), Real Madrid (tegen RB Leipzig), Liverpool (tegen Villarreal), Real Betis (tegen Feyenoord) en Aston Villa (tegen Viking FK) winnen en blijven foutloos met 3-0-0. Como bezorgde Manchester United een zware schok en zet daarmee de toekomst van Michael Carrick op de helling. Bayern München en Arsenal boden in de Allianz Arena een onderhoudend 2-2-gelijkspel, waarbij Bukayo Saka er vroeg geblesseerd uitstrompelde.
Gab Marcotti, Sam Tighe, Mark Ogden en Beth Lindop ontleden de speeldag.
Betaalt PSG de prijs voor de vol-gas-aanpak tegen Barcelona?
PSG won de strijd met een 4-2 thuiszege in de competitiefase, maar betaalde daar een prijs voor. Ousmane Dembélé verliet na amper 20 minuten hinkend het veld. Marquinhos en Khvicha Kvaratskhelia haakten rond het uur geblesseerd af. Kvaratskhelia, een van de beste spelers ter wereld, is inmiddels met een gescheurde kruisband uitgeschakeld voor de rest van het seizoen. Zal Luis Enrique spijt krijgen, en komt de hattrick in de Champions League in gevaar?
Ogden trapt niet in dat argument. Spelers kunnen op elk moment geblesseerd raken, en Kvaratskhelia, Dembélé of Marquinhos hadden hetzelfde kunnen overkomen in de Ligue 1-wedstrijd van zondag bij Lyon. Luis Enrique heeft dit seizoen al zijn sterren laten rusten en gerouleerd. Volgens Ogden deed hij er goed aan zijn beste spelers los te laten, want ze zochten een zeldzame uitdaging tegen een ploeg die hen kan bedreigen. Tegen Barcelona en Manchester City leren de PSG-sterren veel meer dan tegen Le Havre of Auxerre. Wie zijn sterren spaart tegen teams als Barça, krijgt in Frankrijk een saai en onuitdagend seizoen, vindt hij. De wedstrijd bewees bovendien hoe goed de latere fases van de Champions League worden.
Lindop sluit zich aan. Door het nieuwe format hebben wedstrijden in de competitiefase weinig gewicht, maar PSG-Barcelona blijft een uithangbord, en niemand garandeert dat spelers op een ander moment van het seizoen niet geblesseerd waren geraakt. PSG heeft de unieke luxe dat het in de nationale competitie geregeld spelers kan sparen om in de Champions League op zijn best te zijn. Die aanpak heeft de voorbije seizoenen vruchten afgeworpen. Toch vindt Lindop het erg jammer dat Kvaratskhelia zo zwaar geblesseerd raakte. Als hij op dreef is, is hij een van de leukste spelers om naar te kijken in Europa en geeft hij PSG een extra dimensie. PSG blijft favoriet om de trofee te behouden, maar zijn verlies is een zware slag.
Marcotti vindt dat voetbal zo niet werkt. Je kunt altijd geblesseerd raken, wat je niet wilt is geblesseerd raken door overbelasting en vermoeidheid, en dat speelt bij PSG niet. Hij herinnert eraan dat de club de competitie met zes punten voorsprong won en pas midden januari de koppositie nam. Verliest PSG zondagavond van Lyon, dan zakt het mogelijk naar de zesde plaats. Zonder Kvaratskhelia wordt de ploeg zwakker, maar PSG heeft volgens hem aanvallend veel opties: Maghnes Akliouche, Ferran Torres en Mika Godts. Moeilijker te vervangen vindt hij centrale verdediger Willian Pacho en middenvelder Vitinha.
Tighe vraagt zich af of we Kvaratskhelia niet onderschatten. Hij noemt hem de beste linksbuiten ter wereld, ervan uitgaand dat Kylian Mbappé tegenwoordig officieel als schoorvoetende spits telt, en een van de tien beste spelers ter wereld. Hem voor het seizoen verliezen is dodelijk. PSG heeft meer munitie op de flanken, met Désiré Doué die verder groeit tot superster en een zomer met veel transfers. Maar de stijl van Luis Enrique is intens en vraagt diepte, en PSG mist nu zijn beste flankspeler. Een vreselijke tegenslag voor de Parijzenaars, en droevig voor het spel.
Liverpool onder Iraola: echte vooruitgang of valse dageraad?
Liverpool won dinsdag opnieuw. De ploeg dook door eigen toedoen met 0-2 achterop tegen Villarreal, maar knokte zich met vier opeenvolgende goals naar een 4-3 zege. Liverpool is foutloos in de Champions League en verloor in alle competities dit seizoen maar één keer (van Manchester City). Toch hebben veel grote namen (Bradley Barcola, Florian Wirtz, Alexander Isak) hun beste niveau nog niet getoond, kampt Dominik Szoboszlai met een blessure, is de positie van rechtsback nog onzeker (al speelt Ronald Araújo goed als noodoplossing op huurbasis) en maskeren de dynamische optredens van Rio Ngumoha veel onderliggende problemen. Wat betekent dit voor het tijdperk van Andoni Iraola?
Lindop denkt dat niemand bij Liverpool zich illusies maakt: de ploeg blijft werk in uitvoering. Ze oogt een niveau onder Europa’s top en speelde het eerste halfuur tegen Villarreal bijzonder zwak. Voor de titel in de Premier League is Liverpool volgens haar te gebrekkig, en waarschijnlijk ook voor de Champions League, al kun je de club in Europa nooit afschrijven. Iraola voert een nieuw systeem in met spelers die nog aan elkaar wennen, dus is geduld nodig, zeker na de recente blessureproblemen. Ngumoha is een reden tot optimisme. Hij maakte dit seizoen al indruk in invalbeurten op rechts, maar dinsdag was zijn meest complete prestatie in een Liverpool-shirt. Hij is pas 18, dus je mag dat niveau niet elke week verwachten, maar hij heeft een heel mooie toekomst op Anfield.
Tighe noemt Ngumoha’s optreden de grootste meevaller naast de drie belangrijke punten. Hij zag er geweldig uit op de rechterflank en lijkt een echt raadsel voor Iraola te kunnen oplossen. Liverpool begon het seizoen met vier flankspelers die allemaal liefst links spelen, wat voor een duidelijke onbalans zorgde. Iraola probeerde er al veel opties (Cody Gakpo, Víctor Muñoz, Ngumoha), en Ngumoha lijkt het meest geschikt om die plek echt in te nemen. Tighe wil nog meer zien, maar vindt het erg opwindend voor Liverpool.
Marcotti noemt het een valse dageraad in die zin dat Iraola geen coach is die meteen resultaat brengt. Zijn voetbal is anders en vraagt meer verteringstijd. Mensen vergeten dat Bournemouth in zijn eerste negen wedstrijden maar drie punten pakte en daarna seizoen na seizoen verbeterde: van elfde naar negende naar zesde. Het wordt extra traag omdat hij volgens Marcotti een slecht samengestelde kern erfde met spelers die niet per se passen bij wat hij wil. Bovendien vertrekt verdedigingsleider Virgil van Dijk waarschijnlijk, waardoor Iraola volgend seizoen achterin van nul moet beginnen. Dat deed hij al eerder: bij Bournemouth verloor hij in één zomer drie van zijn vier verdedigers en kwam hij sterker terug. Daarnaast mist hij zijn eerste keuze in de spits, Hugo Ekitike, tot het nieuwe jaar. Resultaten zullen dus meegaan met individuen, en het blijft lapwerk, te beginnen met Araújo als rechtsback.
Marcotti vindt Ngumoha’s optredens hoopgevend en is blij dat ze de fixatie op omgekeerde flankspelers doorbreken. Er zijn lichtpuntjes: Ryan Gravenberch leert veel, zelfs als hij slecht speelt, Jérémy Jacquet wint aan vertrouwen en Muñoz oogt bruikbaar. Zij bepalen de toekomst van Iraola, al verwacht Marcotti pas over minstens een jaar een echte Iraola-ploeg.
Ogden vindt dat Liverpool het prima doet. De club zit in een overgangsperiode en strijdt niet mee met Arsenal en Man City om de titel, maar elke club moet af en toe pijn lijden bij een reset. Ngumoha is het grootste aanvallende talent, wat geen goed licht werpt op Wirtz en Barcola, maar Liverpool is aantrekkelijk vooruit en scoort in de meeste wedstrijden vermoedelijk meer dan het incasseert. Geduld bestaat in het topvoetbal niet meer, maar op Anfield is het nodig. En het kan erger: kijk maar naar Manchester United.
Moet Carrick meteen weg bij Manchester United?
United verloor met 4-1 bij het kleine Como en haalde na afloop uit naar elkaar. Aanvoerder Bruno Fernandes stelde openlijk de tactiek van Carrick in vraag. Moet Carrick meteen weg, of moet de club wachten op de interlandbreak? En had Lisandro Martínez gelijk met zijn uitval van vorige week?
Tighe vindt dat het niet alleen aan Carrick ligt, want een club moet op alle niveaus draaien. Toch heeft het interview van Martínez Carrick enorm uit de wind gezet. Het team is niet goed opgesteld, werkt niet naar behoren en kan met de huidige spelers een stuk beter. United sloot de zomer zonder twijfel af met een tekort aan een linksback en een spits. Maar de club haalde goede middenvelders binnen die slecht presteren. Ligt dat aan de spelers, aan de coach of aan beide? Youri Tielemans was plots van een van de beste middenvelders van de Premier League veranderd in iemand die er ver naast zit. Is dat zijn schuld, of staat het team slecht opgesteld? Volgens die logica moet Andrey Santos meer krediet krijgen: als Tielemans worstelt, doet Santos dat vanzelfsprekend ook. Carrick draagt veel verantwoordelijkheid, maar niet alle.
Ogden volgt Tighe, maar wijst op iets wat het hele seizoen al duidelijk is: de spelers van United ogen niet fit. Hun loopstatistieken zijn van de slechtste in de Premier League, en dat ligt volgens hem aan de coach en zijn staf. Zonder conditie compenseert geen talent dat in de Premier League of Champions League. United heeft een kern vol buitenbeentjes, sommigen daterend uit de tijd van Louis van Gaal (2014-16, zoals Luke Shaw), en te veel spelers zijn niet goed genoeg, te oud of allebei. Carrick moet volgens Ogden weg, want hij is niet gekwalificeerd voor een job van deze statuur. Het werkt nooit als een interimcoach de job definitief krijgt, zegt hij. United heeft een coach nodig die de spelers fit krijgt, organiseert en discipline brengt. Zijn kandidaat: Antonio Conte.
Lindop voelt wat medelijden met Carrick. De uitspraken van Martínez wijzen op een club in wanorde achter de schermen, ook al wil United eensgezindheid uitstralen. Carrick is de laatste in een lange rij coaches die op Old Trafford worstelen, en er is geen wondermiddel, zeker niet zolang de hiërarchie boven hem ongewijzigd blijft. Toch vindt ze zijn dagen geteld. Hij deed vorig seizoen uitstekend werk om het schip te stabiliseren, maar had niet het kaliber voor de rol op lange termijn. Wat het antwoord is, weet ze niet. Conte zou het zeker wat pittiger maken, maar die combinatie zou ooit in een ramp eindigen. Al zou het mooie content opleveren voor de documentaire "All or Nothing" van de club.
Marcotti pikt Ogdens uitspraak op dat het nooit werkt met een interimcoach die de job definitief krijgt. Roberto Di Matteo was interim en won de Champions League. Zinedine Zidane was interim en won drie Champions Leagues. Hansi Flick was interim en won de Treble (en doet het nu ook goed bij Barcelona). Tony Barton was interim en won de Europacup met Aston Villa. Edin Terzic was interim, won de Duitse beker en bereikte de Champions League-finale. Garry Monk volgde Michael Laudrup op bij degradatiekandidaat Swansea City en leidde de club het jaar erna naar de achtste plaats. Chris Coleman was interim bij degradatiekandidaat Fulham en werd het jaar daarna met de club negende.
Het probleem is volgens Marcotti dat al die coaches uitzonderlijke spelers hadden of een zeer solide club, of allebei. United is geen van beide. Hij ziet twee afzonderlijke vragen. Kan Carrick United brengen waar het wil zijn? Waarschijnlijk niet, dus moet hij weg: de stap was te groot, het is te moeilijk om aan het spelen in het midden van de week te wennen en het is te duidelijk dat deze groep, die op halve snelheid loopt, het niet voor hem doet. Voor zo’n cruciale wedstrijd waren ook opvallend veel spelers geblesseerd: de enige seniore veldspelers op de bank waren Joshua Zirkzee, Amad Diallo en Carlos Baleba. De tweede vraag is wat er mis is met de club, want het ligt duidelijk niet alleen aan Carrick. Daar had Martínez gelijk: er zijn ernstige problemen met communicatie en drijven zonder koers. Het gaat niet alleen over de transferperiode en de keuzes van Jason Wilcox, maar over verantwoordelijkheid en visie. Dat los je niet meteen op.
Ogden geeft Zidane en Flick toe, maar Di Matteo was binnen enkele maanden na het tekenen van een nieuw contract weg, wat precies het lot is dat Carrick wacht. Marcotti repliceert dat Ogden Coleman, Barton, Monk en Terzic negeert, en dat de meeste United-fans tevreden zouden zijn met een Champions League-winst van Carrick gevolgd door een ontslag.
Wat vertelt Bayern-Arsenal over de titelkansen?
Twee kandidaat-winnaars, Bayern München en Arsenal, speelden een onderhoudend 2-2. Arsenal was bijna op volle sterkte (zonder William Saliba), terwijl Bayern Joshua Kimmich, Michael Olise (geschorst) en Jamal Musiala miste. Luis Díaz kwam als invaller binnen, maar viel zelf geblesseerd uit. Zegt dit gelijkspel meer over Bayern of over Arsenals kansen op de eindzege?
Lindop noemt het een wedstrijd van hoge kwaliteit tussen twee topploegen, met drie schitterende goals. Arsenal mag volgens haar het tevredenst zijn, niet alleen omdat de ploeg laat gelijkmaakte, maar ook door een volwassen uitoptreden dat bewijst hoe moeilijk de ploeg te kloppen is in Europa. Saka’s blessure in de eerste helft was een slag, maar Eberechi Eze deed het goed als vervanger, en als een kern met blessures kan omgaan, is het die van Arsenal. Ze ziet de ploeg opnieuw ver komen. Bayern is met zoveel geblesseerden moeilijk te beoordelen. Vincent Kompany zal teleurgesteld zijn over hoe zijn team de wedstrijd beheerde bij 2-1, maar zodra enkele grote kanonnen terugkeren, wordt Bayern volgens Lindop een ander verhaal.
Marcotti geeft haar gelijk: zonder Barcelona-PSG van de dag ervoor was dit de wedstrijd van de ronde geweest. Saka na tien minuten verliezen deed Arsenal geen plezier, maar de ploeg toonde veel karakter. Het was het Arsenal van vorig seizoen: blijven staan, compact blijven en in de omschakeling spelen. Volgens Marcotti hoeft Arsenal niet elke wedstrijd zo te spelen (en Mikel Arteta vindt dat zelf ook niet), maar het was de juiste aanpak voor een uitwedstrijd. Hij is geen fan van Viktor Gyökeres, maar vond de keuze voor hem juist, en betwijfelt of Kai Havertz de bal had kunnen afleggen zoals Gyökeres bij de goal van Declan Rice.
Bayern was teleurgesteld omdat het in de tweede helft met 2-1 voorstond en niet won, maar Marcotti vindt dat je de ploeg met mildheid moet beoordelen. De afwezigen wogen zwaar. Je merkt Kimmich nog meer als hij ontbreekt: Tom Bischof is goed, maar komt qua leiderschap nog lang niet in de buurt. Alphonso Davies toonde dat hij als flankspeler nog meekan, en daar zien we mogelijk meer van. Olises afwezigheid laat een gapend gat. Wat Marcotti opviel: beide openingsgoals kwamen er na uitstekende passes in de omschakeling, van Martin Ødegaard en vooral van Harry Kane. Arsenal vond een manier om Bayern uit te schakelen, maar niet het bekende scenario waarin Kane diep zakt en snelle flankspelers aanspeelt. Daar is geen antwoord op.
Ogden vindt dat Bayern de betere kern heeft, met meer getalenteerde individuen en een doelpuntenmaker, Kane, die precies is wat Arsenal nodig heeft om een stap vooruit te zetten. Beide ploegen komen ver, maar had Bayern vorig seizoen in de halve finale PSG niet getroffen, dan had het de finale gehaald. Bayern heeft meer opties en tactische flexibiliteit, en speelt bovendien in een minder competitieve competitie dan Arsenal, dus is het over de hele lijn een betere gok voor de eindzege. PSG, Bayern en Barcelona steken volgens hem met kop en schouders boven de rest uit, en Arsenal zit in de groep daarachter. Arteta moet variatie en avontuur toevoegen aan zijn tactiek om een echte bedreiging voor de top drie te worden.
Tighe vindt het een resultaat dat alle partijen past. Bayern verwacht thuis altijd te winnen, maar met die afwezigen en het feit dat het "maar" een wedstrijd uit de competitiefase is, is een gelijkspel verteerbaar. Arsenal deed wat het moest doen, en dat Saka’s blessure de ploeg niet te veel schokte is een groot pluspunt (nog niet zo lang geleden had dat de ploeg makkelijk kunnen doen zinken). De omvang van Saka’s blessure baart Arteta de meeste zorgen, niet de gemiste punten. Een gelijkspel in je uitwedstrijd tegen een ploeg uit pot één is helemaal prima.
Wat viel nog meer op tijdens speeldag 3?
Tighe wijst op Manchester City, dat AEK Athene met 5-1 versloeg dankzij een aantal jeugdproducten. Nu de aandacht terecht blijft uitgaan naar City’s enorme uitgaven van de voorbije vijftien jaar, voelde een Champions League-zege dankzij jeugdige sterren als een mooie opsteker voor de fans. Phil Foden was de man van de avond met een hattrick en toonde coach Enzo Maresca dat hij vuur in zijn buik heeft. Twee van die goals kwamen via assists van Rico Lewis, terwijl de 17-jarige Floyd Samba de vrije trap versierde waarmee alles begon. Later kwamen de 18-jarigen Ryan McAidoo en Kaden Braithwaite erin en lieten zich gelden. McAidoo bediende Foden bij zijn derde goal.
Ogden vindt de schaarse opkomst in het Etihad een zorg. Hij begrijpt dat voetbal voor supporters duur is, maar de vele lege stoelen wijzen op City’s relatief kleine fanbasis, die niet strookt met commerciële inkomsten op het niveau van Real Madrid en hoger dan die van Manchester United. Toen United vorige maand tegen Sabah FK speelde, betaalden 73.685 fans voor de wedstrijd. De officiële opkomst tegen AEK was 40.042. Als vaste City-supporters niet kunnen komen, zijn er onvoldoende fans om de vrije tickets op te nemen. Daar hoeft niemand zich voor te schamen, maar een club die zich commercieel een wereldmacht noemt, moet dat bewijzen door het stadion te vullen, zoals Real, United, Liverpool en Bayern.
Lindop kijkt naar de Gouden Bal-uitreiking van maandag. Kane toonde opnieuw dat hij een waardige kandidaat is. Hij was niet op zijn sprankelendst in het 2-2-gelijkspel met Arsenal, maar kwam toch weg met een goal en een assist: hij bediende Davies schitterend en zette daarna koelbloedig een strafschop om. Kanes doelpuntenstatistieken zijn fenomenaal, maar het is zijn passingbereik dat hem zo leuk maakt om naar te kijken. Zijn precisie tegen Arsenal was zo groot dat hij op een andere avond een hattrick aan assists had kunnen noteren. Lindop geeft toe dat het Engelse vooringenomenheid kan zijn, maar ze hoopt dat hij volgende week op de glamoureuze uitreiking in Londen wint.
Marcotti vindt dat er genoeg City-kritiek is geweest en geeft niet om de Gouden Bal, dus richt hij zich op Como. Nico Paz kan nu in zowat elk team ter wereld terecht, en Marcotti is blij dat hij dat op het grote podium laat zien. Ook al wijzen we op de tekortkomingen en afwezigen van United, Como miste drie basisspelers (Trevoh Chalobah, Assane Diao en Moise Kean). Bovendien incasseerde United voor het laatst vier goals in een wedstrijd in mei 2025, uit bij Brentford. Cesc Fàbregas is volgens hem the real deal. Como gaf meer uit dan het zich kan veroorloven en krijgt waarschijnlijk bezoek van de Financial Fair Play-fee en betaalt daar een zware prijs voor, maar de spelers op het veld zijn meestal jonge talenten of middelmatige spelers die onder Fàbregas een tweede leven kregen.