Tottenham Hotspur heeft met Dejan Kulusevski en James Maddison twee sterkhouders terug, en dat was meteen te zien: Spurs boekten tegen Coventry hun eerste competitiezege van het seizoen op eigen veld. Voor het project van Roberto De Zerbi komt de terugkeer van het duo op een cruciaal moment.
Er was geen groots emotioneel moment, geen stille zelfreflectie en geen kwetsbare blik naar de hemel toen Kulusevski zich klaarmaakte voor zijn langverwachte rentree na zijn blessure. Een korte woordenwisseling met de altijd gepassioneerde De Zerbi, een blik op het tactiekbord, en daar ging hij. Het publiek van 60.000 Spurs-fans joeg hem brullend het veld op.
Het getuigt van Kulusevski’s onbaatzuchtige, gelovige karakter dat hij zijn eigen emotionele terugkeer opzijschoof om Spurs over de streep te trekken tegen Coventry.
Kulusevski maakt meteen het verschil
De Zerbi bracht Kulusevski in het veld toen de wedstrijd op het scherpst van de snede stond en Coventry op de gelijkmaker drong. Het was meteen duidelijk dat de Zweedse spelmaker met de staalharde blik niet enkel voor morele steun was gekomen.
Met zijn onstuimige loopacties in de zijkanalen bracht hij Spurs hoger op het veld, op een moment dat de ploeg dreigde terug te vallen in de eigen zestien. Na bijna 18 maanden aan de kant leek Kulusevski fysiek helemaal niet geremd en zette hij Coventry op de achterste poot.
Na het eindsignaal ging een golf van opluchting door het Tottenham Hotspur Stadium. Kulusevski liet zijn emoties de vrije loop in een moment waarvan hij enkele maanden geleden nog dacht dat het misschien nooit zou komen. Hij omhelsde lang James Maddison, die zelf een eigen weg terug naar fitheid heeft afgelegd.
“Football is for me like breathing”
In de tunnel vertelde Kulusevski de media dat hij zijn geliefden had gezegd dat hij misschien nooit meer een voetbalveld zou betreden. Toen liep, als bij toeval, zijn dochter voorbij in een shirt met achterop “my hero, 526”. Zijn gezin was zijn drijfveer, de reden dat hij wilde terugkeren, ook toen dat onmogelijk leek.
“Imagine when everyone give up on you. Imagine that you can’t, and you know football for me is like breathing”, zei Kulusevski, die even pauzeerde om stil te staan bij een memorabele avond voor hemzelf en zijn familie.
“Imagine you can’t breathe for two years, but still you have a family, you show up, you do it with a smile, you go with your teammates, you hype them up, and that takes a lot of love, a lot of courage and a lot of belief.”
Een andere sfeer in de kleedkamer
Met Maddison en Kulusevski weer fit oogde Spurs zelfverzekerder en killer. De Zerbi gelooft dat er “with them in the dressing room, there is another atmosphere.”
Het zijn verschillende karakters, maar hun trajecten lijken op elkaar. De Zerbi weet dat Spurs binnen en buiten de lijnen naar Maddison en Kulusevski moet opkijken voor inspiratie.
De zeldzame thuiszege was pas de zesde in de voorbije 37 competitiewedstrijden op eigen veld. Die was voor een groot deel te danken aan de invloed van Maddison, die voor het eerst in 17 maanden in de basis stond, maar ook aan Kulusevski. Het toonde Spurs precies wat het had gemist.
De problemen van de Noord-Londenaars zijn talrijk, maar het is geen toeval dat het zonder Maddison en Kulusevski aan creativiteit en overtuiging ontbrak.
Als Spurs dit seizoen nog een stap vooruit wil zetten, doet de ploeg er goed aan te leren van Maddison en Kulusevski. Hun mentale veerkracht is een voorbeeld voor de rest van de groep en iets waaraan het tot nu toe schortte.